Kolej Wiki
Advertisement


Україна

Ukraina

Ukraińska Socjalistyczna Republika Radziecka od 1991
Flaga Ukrainy Herb Ukrainy
Flaga Ukrainy Herb Ukrainy
Dewiza: (ukr.) Воля, Злагода, Добро

(Wolność, Zgoda, Dobro)

Hymn: Szcze ne wmerla Ukrajina

(Jeszcze Ukraina nie umarła)

Położenie Ukrainy
Konstytucja Konstytucja Ukrainy
Język urzędowy ukraiński

(na Krymie także krymskotatarski i rosyjski)

Język używany ukraiński, rosyjski
Stolica Kijów
Ustrój polityczny republika parlamentarna
Typ państwa demokracja
Głowa państwa prezydent Wiktor Janukowicz
Przewodniczący

Rady Najwyższej

Wołodymyr Łytwyn
Szef rządu premier Mykoła Azarow
wicepremierzy Andrij Klujew, Borys Kołesnikow, Serhij Tihipko
Powierzchnia
• całkowita
• wody śródlądowe
44. na świecie

603 700 km² 12%

Liczba ludności (2009)
•całkowita 
•gęstość zaludnienia
26. na świecie

45 923 233[1]▼ 77 osób/km²

PKB (2008)
•całkowite 
•na osobę

182,8 mld USD[2]▲ 3995 USD

PKB (PPP) (2008)
•całkowite 
•na osobę

344,8 mld USD[2]▲ 7532 USD

Jednostka monetarna 1 hrywna = 100 kopiejek (UAH)
Niepodległość od ZSRR

24 sierpnia 1991

Religia dominująca prawosławie
Strefa czasowa UTC +2 – zima

UTC +3 – lato

Kod ISO 3166 UA
Domena internetowa .ua
Kod samochodowy UA
Kod telefoniczny
380
Mapa Ukrainy

WikiźródłaZobacz w Wikiźródłach Słownik geograficzny Królestwa Polskiego/Tom XII/UkrainaUkraina (ukr. Україна, Ukrajina) – państwo położone w Europie Wschodniej. Graniczy od północy z Białorusią, od zachodu z Polską, Słowacją i Węgrami, od południa z Rumunią i Mołdawią oraz Morzem Czarnym, od północnego wschodu i wschodu z Federacją Rosyjską. Ukraina jest członkiem-założycielem ONZ oraz organizacji regionalnych i subregionalnych tj. Wspólnota Niepodległych Państw, OBWE, GUAM i Organizacja Państw Morza Czarnego. Jedynym skrawkiem Ukrainy w Azji jest wyspa Tuzła w cieśninie kerczeńskiej.

W ZSRR Ukraina (czyli Ukraińska Socjalistyczna Republika Radziecka, w skrócie USRR) była po RFSRR drugą największą wg liczby ludności i potencjału gospodarczego republiką radziecką. Od deklaracji niepodległości w sierpniu 1991 roku Ukraina stanowi suwerenne państwo.


Spis treści

Spis treści[]

[ukryj]*1 Ustrój polityczny

    • 1.1 Scena polityczna
    • 1.2 Organizacja państwa
    • 1.3 Samorząd
  • 2 Symbole państwowe
  • 3 Historia
    • 3.1 Początki państwowości
    • 3.2 Rozbicie dzielnicowe Rusi
    • 3.3 Najazd tatarski i jego konsekwencje
    • 3.4 Unia Lubelska i jej konsekwencje
    • 3.5 XVII-XIX wiek
    • 3.6 XX-XXI wiek
      • 3.6.1 I wojna światowa
      • 3.6.2 Okres 1918 - 1939
      • 3.6.3 II wojna światowa
      • 3.6.4 Okres powojenny
      • 3.6.5 Niepodległa Ukraina
  • 4 Geografia
    • 4.1 Klimat
    • 4.2 Gleby
    • 4.3 Podział administracyjny
  • 5 Dni świąteczne na Ukrainie
  • 6 Demografia
    • 6.1 Narodowości
    • 6.2 Struktura wyznaniowa
    • 6.3 Miasta
  • 7 Gospodarka
    • 7.1 Statystyki makroekonomiczne
      • 7.1.1 Inflacja
      • 7.1.2 Inwestycje zagraniczne
  • 8 Rankingi i współpraca międzynarodowa
    • 8.1 Ukraina w rankingach międzynarodowych
    • 8.2 Członkostwo w organizacjach międzynarodowych
    • 8.3 Stosunki polsko-ukraińskie
  • 9 Przypisy
  • 10 Zobacz też
  • 11 Linki zewnętrzne

Ustrój polityczny [[[Ukraina|edytuj]]][]

Od proklamowania niepodległości 24 sierpnia 1991 roku Ukraina jest republiką parlamentarną. 8 grudnia 1991 wraz z Federacją Rosyjską i Białorusią podpisała porozumienie o utworzeniu Wspólnoty Niepodległych Państw. Zgodnie z konstytucją, uchwaloną VI 1996 przez Radę Najwyższą, głową państwa jest prezydent, wybierany w głosowaniu powszechnym na kadencję 5-letnią; najwyższym organem władzy państwowej jest jednoizbowy parlamentRada Najwyższa Ukrainy, w której skład wchodzi 450 deputowanych, wybieranych w wyborach powszechnych na 5 lat (od 2006 roku, wcześniej kadencja trwała 4 lata); organem władzy wykonawczej jest rząd (Gabinet Ministrów), na jego czele stoi premier, powoływany przez Radę Najwyższą, na wniosek prezydenta. Na mocy konstytucji rząd jest podporządkowany bezpośrednio prezydentowi. 1 stycznia 2006 roku nabrała mocy prawnej nowa redakcja Konstytucji Ukrainy, która część uprawnień prezydenta przeniosła na rząd, zbliżając system władzy do polskiego, jednak nadal z mocniejszą pozycją głowy państwa. Niejednoznaczne, nieprzemyślane, a miejscami wzajemnie sprzeczne mechanizmy ustrojowe doprowadziły w następnych latach do sporów kompetencyjnych, a w rezultacie niemal paraliżu ukraińskich instytucji państwowych [3].

Osobny artykuł: Ustrój polityczny Ukrainy.

Scena polityczna [[[Ukraina|edytuj]]][]

Osobne artykuły: Partie polityczne Ukrainy, Wybory parlamentarne na Ukrainie, Wybory prezydenckie na Ukrainie, Kryzys polityczny na Ukrainie, 2007.

Proces kształtowania się sceny partyjnej na Ukrainie można podzielić na kilka etapów:

  • etap przedpartyjny – obejmuje lata funkcjonowania ZSRR. Jest to okres, w którym pojawiły się pierwsze inicjatywy społeczne o charakterze demokratycznym. Rok 1987 przyniósł protesty w gronie ukraińskiej inteligencji. Domagano się m.in. obowiązkowego nauczania języka ukraińskiego w szkołach i protestowano przeciwko zrusyfikowanym nazwom miejscowości. Etap ten charakteryzuje się powstaniem wielu formalnych proreformatorskich organizacji i stowarzyszeń, a także utworzeniem Ruchu na Rzecz Przebudowy, który był najpopularniejszą i najsilniejszą organizacją opozycyjną, gromadzącą bardzo szerokie spektrum ideowe;
  • etap wielopartyjności – dla tego etapu najważniejsze są dwa wydarzenia. Pierwszym z nich jest przyjęcie w październiku 1989 r. przez Radę Najwyższą decyzji o bezpośrednich wyborach do rad wszystkich szczebli. Drugim jest ogłoszenie przez Ukrainę 24 sierpnia 1991 r. niepodległości. Zdemokratyzowana ordynacja wyborcza otwierała drzwi dla opozycji do legalnego przejęcia władzy;
  • etap postkomunistyczny – to okres od ogłoszenia niepodległości do pierwszych wolnych wyborów w roku 1994. Cechuje go przede wszystkim kryzys tworzącego się systemu partyjnego spowodowany delegalizacją Komunistycznej Partii Ukrainy. Jej likwidacja spowodowała chaos, gdyż zniknął głęboki podział na komunistów i opozycję. Etap ten wyróżnił się także powstaniem znacznej ilości nowych partii. Chociaż partii politycznych było kilkadziesiąt, to żadna z nich nie miała ani poziomu liczebności, umożliwiającego utworzenie skutecznych organizacji partyjnych w terenie, ani poziomu popularności, umożliwiającego chociaż połowie potencjalnych wyborców znać partie i rozróżniać je między sobą, ani poziomu wpływu, pozwalającego frakcjom w parlamencie lub w lokalnych organach przedstawicielskich wpływać na tworzenie rządu lub struktur wykonawczych w terenie;
  • etap strukturyzacji – rozpoczął się wyborami, które odbyły się 27 marca 1994 r. Przeprowadzone zostały według ordynacji większościowej, która nie sprzyjała tworzeniu stabilnej sceny politycznej.

Organizacja państwa [[[Ukraina|edytuj]]][]

Głową państwa jest Prezydent Ukrainy. Władzą wykonawczą na Ukrainie jest Rząd Ukrainy z premierem, natomiast władzę ustawodawczą sprawuje parlament Ukrainy z przewodniczącym Rady na czele.

W Autonomicznej Republice Krymu występuje dodatkowo Rada Najwyższa Autonomicznej Republiki Krymu i rząd Autonomicznej Republiki Krymu.

W niższych jednostkach administracyjnych (obwody, miasta wydzielone) władze dzielą się na państwowe (obwodowa administracja państwowa, ukr. oбласна державна адміністрація, ОДА) i samorządowe (rada obwodowa, ukr. oбласнa радa). Taki sam podział występuje w rejonach.


Samorząd [[[Ukraina|edytuj]]][]

Samorządy ukraińskie są jednostkami fasadowymi i niesamodzielnymi. Zadania przydzielone ukraińskim samorządom są obszerne, ale ich kompetencje i budżety bardzo ograniczone. Panuje pełna centralizacja, i nawet bieżące potrzeby mieszkańców są załatwiane dzięki subwencjom i dotacjom budżetu centralnego. Kompetencje samorządów często są wykorzystywane dla załatwiania prywatnych interesów, takich jak np. prywatyzacja ziemi czy wynajem lokali komunalnych. Decyzje władz samorządowych są tajne, i podejmowane za zamkniętymi drzwiami. Sesje samorządu mogą być tajne, jeżeli tak zadecydują radni. W regulaminach rad często spotyka się zapisy o konieczności zgłaszania udziału mieszkańca w sesji rady dzień przed sesją. Reforma samorządu ukraińskiego jest planowana od 10 lat, ale do marca 2010 nie podjęto żadnych ustaw dotyczących reformy.


Symbole państwowe [[[Ukraina|edytuj]]][]

Osobne artykuły: Flaga Ukrainy, Herb Ukrainy.

Flagą Ukrainy jest prostokąt podzielony na dwa poziome pasy: niebieski i żółty.

Oficjalnym godłem Ukrainy jest Tryzub (Trójząb), który faktycznie jest wizerunkiem "gołębicy" (symbol Ducha Świętego), który pojawił się po raz pierwszy na monetach bitych przez Włodzimierza Wielkiego. Godło występuje w odmianie małej jako herb państwowy. Znane są także projekty tzw. odmiany wielkiej herbu. Projekty te jednak jeszcze nie zostały oficjalnie zatwierdzone.

Sama nazwa Ukraina pojawiła się w litopysie z 1187 dla oznaczenia kresów Rusi[4].

Historia [[[Ukraina|edytuj]]][]

Godło Rosji
To jest artykuł z cyklu

Historia Ukrainy

  • Narodziny Rusi
  • Chrzest Rusi
  • Ruś Kijowska
  • Rozbicie dzielnicowe Rusi
  • Księstwo Halicko-Wołyńskie
  • Podbój Rusi przez Mongołów
  • Upadek Księstwa Halickiego
  • Hetmańszczyzna
  • Ukraińska Republika Ludowa
  • ZURL
  • USRR
  • Ukraina
Osobny artykuł: Historia Ukrainy.

PowiększWielki książę kijowski Włodzimierz I. W 981 r. władca ten przyłączył do Rusi ziemie dzisiejszej zachodniej Ukrainy, m.in. Lwów. Miniatura z Carskiej Księgi Tytułów z 1672 r. wykonanej przez zespół artystów kremla moskiewskiego.===Początki państwowości [[[Ukraina|edytuj]]]=== Napływ Słowian w dorzecze Dniepru i Dźwiny rozpoczął się w V lub VI w. n.e. Przez terytoria ruskie przebiegały szlaki handlowe łączące kraje Morza Bałtyckiego z Bizancjum i Bliskim Wschodem. Wyprawy handlowe Dźwiną, Dnieprem, Wołgą i Donem zetknęły podróżujących tędy kupców i wojowników normańskich z plemionami słowiańskimi.

Pierwszymi historycznymi władcami ruskimi byli prawdopodobnie Normanowie (książę Ruryk), którzy zgodnie z istniejącymi przekazami przybyli na ziemie ruskie przed 860. Założenie Nowogrodu Wielkiego przez Ruryka w 862 uważa się za początek historii Rusi. Ruryk zdołał skupić pod swymi rządami część Normanów, plemion wschodniosłowiańskich oraz plemion ugrofińskich i utworzył pierwsze znane państwo ruskie – Ruś Nowogrodzką. Ruryk był także założycielem dynastii Rurykowiczów, która sprawowała rządy na Rusi do 1598 roku.

Wyprawa następcy Ruryka, księcia nowogrodzkiego Olega Mądrego na Kijów (882) doprowadziła do zjednoczenia północnych i południowych księstw oraz powstania Rusi Kijowskiej. Była ona początkowo luźnym związkiem księstw, które do ok. 2. poł. XI w. zachowały szeroką autonomię. Książęta kijowscy Oleg (panujący do 912 lub 922) i Igor Rurykowicz (panujący w latach 912/922-945) podpisali z Bizancjum układy handlowe, które gwarantowały krajowi zyskowny handel.

Rządząca w latach 945-957 księżna Olga scentralizowała państwo, stworzyła podstawy trwałego porządku administracyjnego. Kolejny władca, syn Olgi, Światosław I podejmował odległe wyprawy wojenne, docierając na Krym i Kaukaz oraz na Bałkany. Ożeniony z siostrą cesarza bizantyjskiego Anną książę Włodzimierz I Wielki w 988 przyjął chrzest i uczynił z chrześcijaństwa oficjalną religię państwową. Włodzimierz także przyłączył do Rusi w 981 roku tzw. Grody Czerwieńskie.

Panujący w latach 1019-1054 Jarosław Mądry umocnił pozycję Cerkwi prawosławnej na Rusi Kijowskiej. Ustanowione przez niego zasady dziedziczenia tronu książęcego w oparciu o regułę senioratu nie zapobiegły rozpadowi politycznej jedności kraju.

Rozbicie dzielnicowe Rusi [[[Ukraina|edytuj]]][]

W XII w. Ruś Kijowska podzieliła się na konkurujące ze sobą dzielnice. Na północy powstała Republika Nowogrodzka, na północnym zachodzie Księstwo Połockie, na południowym zachodzie Księstwo Halicko-Włodzimierskie. W centralnej części powstały księstwa: Kijowskie, Turowskie i Smoleńskie, na północnym wschodzie księstwa Rostowsko-Suzdalskie i Riazańskie, na południowym wschodzie Czernihowskie i Perejasławskie. Z czasem podział ten uległ jeszcze większemu rozdrobnieniu, przy czym książęta, którym udało się zawładnąć Kijowem byli w hierarchii feudalnej wyżej postawieni od pozostałych książąt i posługiwali się tytułem wielkiego księcia.

1169 książę włodzimiersko-suzdalski Andrzej I Bogolubski opanował Kijów uzyskując tym samym tytuł wielkiego księcia. Odmiennie od większości swoich poprzedników, nie przeniósł do tego miasta swej stolicy lecz po opanowaniu Kijowa osadzał tam podległych sobie książąt. Centrum swego państwa pozostawił Włodzimierz, który odtąd stał się stolicą wielkiego księstwa i przejął dominującą rolę Kijowa.

Najazd tatarski i jego konsekwencje [[[Ukraina|edytuj]]][]

Po klęsce sił rusko-połowieckich w bitwie nad Kałką (1223) Batu-chan podbił wszystkie ziemie ruskie z wyjątkiem księstw Połockiego, Pińskiego i Republiki Nowogrodzkiej. Tatarzy nie przejęli bezpośrednich rządów w podbitych księstwach, ograniczając się do zatwierdzania kandydatów do tronów książęcych, w formie tzw. jarłyku wobec tzw. wielkich książąt , którzy z kolei pełnili funkcje zwierzchnie nad resztą książąt (z tytułem wielkiego księcia) i mieli prawo zwracania się o pomoc do chana. Tytuł wielkiego księcia był związany z obowiązkami podatkowymi (trybutem) wobec chanatu. Wielki książę był inkasentem daniny na rzecz chana, płacił ją osobiście i bezpośrednio i windykował z podległych książąt ruskich. Z tego powodu znaczna część Rusi zachodniej i centralnej poddała się w wieku XIV władzy Wielkiego Księstwa Litewskiego, uznając wielkiego księcia Litwy za mniej uciążliwego windykatora. W 1320 roku po klęsce poniesionej przez Księstwo Kijowskie w bitwie nad rzeką Irpieniem, Litwa uzależniła od siebie całą Kijowszczyzną. Z inicjatywy książąt litewskich Rurykowicze kijowscy zostali wkrótce na Ukrainie pozbawieni władzy, po czym emigrowali do Briańska a następnie Riazania. W XIII i XIV w. większość zachodnich księstw ruskich przeszła w strefę wpływów nabierającej znaczenia Litwy (zwłaszcza po rozbiorze Księstwa Halicko-Włodzimierskiego, stanowiącego dla Litwy przeciwwagę). Stąd rywalizacja pomiędzy książętami Rusi północnej (tzw. Rusi Zaleskiej – Włodzimierz nad Klaźmą, Twer, później Moskwa) a Wielkim Księstwem Litewskim i później , po Unii Lubelskiej Wielkiego Księstwa Moskiewskiego z Rzeczpospolitą Obojga Narodów. PowiększUkraina za panowania Władysława Jagiełły. Mapa z niemieckiego atlasu historycznego "Allgemeiner historischer Handatlas" autorstwa Gustava Droysena, wydanego w 1886 r.PowiększKozacy piszą list do sułtana. Obraz pędzla Ilji Riepina namalowany w latach 1878-1891. Muzeum Rosyjskie w Sankt PetersburguW XIII wieku Księstwo halicko-włodzimierskie stało się , wobec zniszczenia Kijowa i centralnej Rusi drugim (obok państw tzw. Rusi ZaleskiejTwer, Włodzimierz nad Klaźmą, Moskwa, Republika Nowogrodu) ważnym ruskim ośrodkiem państwowym, prowadzącym samodzielną politykę dynastyczną i zagraniczną, próbując prowadzić politykę zjednoczenia Rusi[5]. Książę halicko-włodzimierski Daniel został w 1254 koronowany w Drohiczynie przez nuncjusza papieskiego na króla Rusi. Był założycielem miasta Lwowa i związał się dynastycznie z Piastami mazowieckimi. Po roku 1340 Ruś Czerwona, (której część stanowiły Grody Czerwieńskie) – została wcielona do Korony Królestwa Polskiego na podstawie zapisu ostatniego księcia halicko-włodzimierskiego Bolesława Jerzego Trojdenowicza na rzecz wuja, Kazimierza Wielkiego. O ziemie Księstwa Halicko-Włodzimierskiego do końca XIV wieku trwały zatargi i wojny najpierw pomiędzy Koroną i sprzymierzonym z nią Królestwem Węgier a Wielkim Księstwem Litewskim (które zajęło w serii najazdów Wołyń i Podole kamienieckie, a pretendowało ze względów dynastycznych do całości terytorium księstwa), następnie pomiędzy Koroną a Królestwem Węgier. Konflikty o terytorium Księstwa Halicko-Włodzimierskiego zakończyły się po objęciu tronu polskiego przez Jagiełłę i jego małżeństwie z Jadwigą Andegaweńską[6]. Ostatecznym rezultatem był rozbiór księstwa pomiędzy Koronę a Wielkie Księstwo Litewskie (które zatrzymało Wołyń i Podole kamienieckie). Korona przejęła pozostałe terytorium Księstwa, zaś król Polski przyjął tytuł księcia Rusi, co podkreślało odrębny status wcielonych terytoriów. Terytorialne status quo utrzymało się do drugiej połowy XVI wieku.[7]

Po upadku Księstwa Halicko-Włodzimierskiego ( przeciwwagi wpływów litewskich) większość historycznych ziem Rusi Zachodniej i Centralnej, w tym Kijów, została w konsekwencji podporządkowana Wielkiemu Księstwu Litewskiemu (XIV wiek) – ich bezpośrednie wcielenie do struktury państwa nastąpiło dopiero po unii polsko-litewskiej (1385). Wielki książę moskiewski Dymitr Doński, po wygranej bitwie na Kulikowym Polu (1380) uwolnił się natomiast z zależności wobec Złotej Ordy.

Osobny artykuł: Wojna o Księstwo Halicko-Włodzimierskie w latach 1340-1392.

Unia Lubelska i jej konsekwencje [[[Ukraina|edytuj]]][]

W przededniu Unii lubelskiej (5 marca 1569), przy aprobacie litewskich posłów z Podlasia sejm koronny przegłosował włączenie (inkorporację) województwa podlaskiego do Korony Królestwa Polskiego. 26 maja 1569 do Korony włączono edyktem Zygmunta Augusta województwo wołyńskie, a 6 czerwca województwo kijowskie i województwo bracławskie. W tym samym czasie władcy Wielkiego Księstwa Moskiewskiego[8] przyjmując tytuł "Cara Wszechrusi" (nie uznawany przez Wielkie Księstwo Litewskie i Koronę) rozpoczęli rywalizację z Wielkim Księstwem Litewskim o władzę nad historycznymi ziemiami Rusi. W 1596 r. większość biskupów Cerkwi prawosławnej w granicach Rzeczypospolitej przyjęła zwierzchnictwo papieża w wyniku unii brzeskiej. Wobec oporu wiernych, za panowania Władysława IV została przywrócona autokefaliczna struktura Cerkwi prawosławnej w Rzeczypospolitej, a prawosławnym metropolitą Kijowa został Piotr Mohyła, a po jego śmierci Sylwester Kossów.

XVII-XIX wiek [[[Ukraina|edytuj]]][]

W XVII w. doszło do serii powstań kozackich przeciwko Koronie, z których najpoważniejszym było powstanie, pod przewodnictwem Bohdana Chmielnickiego. Doprowadziło ono do ugody perejasławskiej i zajęcia lewobrzeżnej Ukrainy z Kijowem przez Rosję. Sicz Zaporoska została zlikwidowana przez carycę Rosji Katarzynę II Wielką w roku 1775, po zwycięskiej wojnie z Turcją. Tytuł hetmana wojsk kozackich przysługiwał od tamtej pory panującej rodzinie carskiej. Starszyzna kozacka została zrównana w prawach z szlachtą rosyjską (tzw. dworianstwem), a wolnych Kozaków zrównano w prawach z wolnymi chłopami rosyjskimi (tzw. kriepostniki).

W wyniku rozbiorów I Rzeczypospolitej Rosjanie zajęli obszary położone na zachód od Kijowa, Podole i Wołyń i prowadzili tam bezwzględną rusyfikację. Austriacy zajęli tzw. Galicję, gdzie stopniowo pozwalali na rozwój ukraińskich organizacji oświatowych, kulturalnych i ekonomicznych.

XX-XXI wiek [[[Ukraina|edytuj]]][]

I wojna światowa [[[Ukraina|edytuj]]][]

20 listopada 1917 na obszarze dawnych rosyjskich guberni: kijowskiej, podolskiej, wołyńskiej, czernihowskiej, połtawskiej, charkowskiej, katerynosławskiej, chersońskiej i taurydzkiej bez Krymu powstała w ramach federacji z Rosją Ukraińska Republika Ludowa. Państwo to przestało istnieć w 1920 r. w wyniku walk polsko-ukraińsko-bolszewickich.

24-25 grudnia 1917 r. w wyniku powstania robotniczego w Charkowie proklamowano drugą Ukraińską Republikę Ludową. Pierwszą stolicą państwa został Charków. W latach 1918-1922 na ziemiach dzisiejszej Ukrainy wybuchło powstanie anarchistów pod wodzą Nestora Machno, stłumione przez Armię Czerwoną.

Po pierwszej wojnie światowej, polsko-ukraińskich walkach i wojnie polsko-bolszewickiej, Galicja Wschodnia i Wołyń znalazły się w II Rzeczypospolitej, Ruś Podkarpacka weszła w skład Czechosłowacji, Besarabia i BukowinaRumunii, zaś pozostała, największa część współczesnej Ukrainy została jako jedna z republik radzieckich włączona do ZSRR.

Okres 1918 - 1939 [[[Ukraina|edytuj]]][]

Po przegranej przez Zachodnioukraińską Republikę Ludową wojnie część Ukraińców w Polsce zdecydowała się działać środkami pokojowymi na rzecz społeczności ukraińskiej (UNDO), jednak część wybrała zbrojny opór i działalność terrorystyczną (UWO, później OUN). Tę ostatnią podsycały represje (jak np. pacyfikacja Małopolski Wschodniej w 1930 roku) czy też nacisk polonizacyjny (np. akcja polonizacyjno-rewindykacyjna 1938 roku).

W 1932 centralnie sterowana polityka ekonomiczna spowodowała w ZSRR, a szczególnie w Ukraińskiej SRR klęskę głodu (wielki głód na Ukrainie), doprowadzając do śmierci znaczną liczbę (jak podają historycy od czterech do dziesięciu milionów) ukraińskich chłopów, zaś stalinowskie czystki wyniszczyły ukraińską, jak i polską inteligencję. W 1934 r. stolicę Ukrainy przeniesiono z Charkowa do Kijowa.

W wyniku paktu Ribbentrop-Mołotow we wrześniu 1939 zagarnięte przez Sowietów polskie tereny zostały włączone na dwa lata do Ukraińskiej Socjalistycznej Republiki Radzieckiej.

II wojna światowa [[[Ukraina|edytuj]]][]

W czasie II wojny światowej zginęło tutaj ok. siedmiu milionów ludzi różnej narodowości. Część ukraińskich środowisk narodowych podejmowała wówczas próby ogłoszenia niepodległości (Akt odnowienia Państwa Ukraińskiego), jak również współpracy z Niemcami celem uzyskania autonomii bądź niepodległości Ukrainy (melnykowcy).

Po niepowodzeniu próby ogłoszenia niepodległości część działaczy OUN utworzyła partyzantkę – Ukraińską Powstańczą Armię, która toczyła walkę z partyzantką polską i radziecką, wojskami niemieckimi, a później z wojskami radzieckimi. UPA, wraz z OUN była inicjatorem ludobójstwa polskiej ludności cywilnej, na terenie obecnej zachodniej Ukrainy.

W 1944 władze radzieckie uznały, iż w czasie okupacji ludność tatarska na Krymie kolaborowała z najeźdźcami i zadecydowała o wysiedleniu Tatarów z Krymu. Główną akcję wysiedleńczą przeprowadzono 18 maja 1944. W miejsce Tatarów przybyli osadnicy rosyjscy. Wtedy też przeprowadzono wielką akcję zmiany nazw miejscowości na rosyjskie.

Po wojnie na mocy ustaleń jałtańskich do Ukraińskiej SRR zostały włączone wschodnie ziemie II Rzeczypospolitej, ze Lwowem.

W latach 1944–49 repatriowano z USRR do Polski około 790 tysięcy polskiej ludności, a w latach 1955-1959 – wysiedlono 76 tysięcy, natomiast z Polski do USRR wysiedlono około 500 tysięcy Ukraińców.

Okres powojenny [[[Ukraina|edytuj]]][]

Po 1945 r. do Ukraińskiej SRR została włączona też Ruś Zakarpacka (Ukraina Zakarpacka). Jednym z przywódców ZSRR został w 1953 roku Rosjanin[9] Nikita Chruszczow, który doprowadził w trzechsetną rocznicę ugody perejasławskiej do przeniesienia Krymu z jurysdykcji RFSRR do USRR.

Ukraina, obok Rosji i Białorusi była jedną z trzech radzieckich republik związkowych posiadających prawo głosu w ONZ. Pod koniec lat 50., wskutek odwilży odrodził się ruch niepodległościowy.

W 1954, w trzechsetną rocznicę ugody perejasławskiej Krym został włączony w granice Ukraińskiej SRR.

26 kwietnia 1986 r. w ukraińskiej elektrowni atomowej w Czarnobylu doszło do jednej z największych na świecie katastrof atomowych. 12 lutego 1991 r., tuż przed rozwiązaniem ZSRR, na obszarze Ukrainy utworzono Krymską ASRR. 8 grudnia 1991 zawarto układ białowieski. Traktat ten głosił, że ZSRR jako podmiot prawa międzynarodowego i byt geopolityczny przestał istnieć, a na jego miejsce już suwerenne kraje powołują Wspólnotę Niepodległych Państw. Układ podpisali ze strony Ukrainy – Leonid Krawczuk, Rosji – Borys Jelcyn i Białorusi – Stanisław Szuszkiewicz.

Niepodległa Ukraina [[[Ukraina|edytuj]]][]

  • 1991 – Ukraina uzyskuje niepodległość, prezydentem zostaje Leonid Krawczuk,
  • 1994 – wybory prezydenckie wygrywa Leonid Kuczma,
  • 1999 – Kuczma ponownie wybrany na prezydenta,
  • 2002wybory parlamentarne wygrywa Blok "Nasza Ukraina", ugrupowanie Wiktora Juszczenki,
  • 2004/2005wybory prezydenckie, pomarańczowa rewolucja, Wiktor Juszczenko wybrany prezydentem,
  • 2006-2007wybory, zwycięstwo Partii Regionów, premierem zostaje Wiktor Janukowicz, konflikt między prezydentem a premierem i kryzys polityczny zakończony przedterminowymi wyborami, na czele rządu staje Julia Tymoszenko.
  • 2008 - kolejny kryzys polityczny
  • 2010 - wybory prezydenckie, w których zwycięża Wiktor Janukowicz. Dymisja rządu Tymoszenko. Nowym premierem zostaje Mykoła Azarow.

Geografia [[[Ukraina|edytuj]]][]

Osobny artykuł: Geografia Ukrainy.

PowiększUkraińskie KarpatyPowiększDorzecze DniepruKrajobraz Ukrainy składa się głównie ze stepów i wyżyn, na zachodzie rozciągają się Karpaty, a na Krymie – Góry Krymskie.

  • Stolicą Ukrainy jest od 1934 r. Kijów. Inne duże miasta: Charków, Dniepropietrowsk, Donieck, Odessa, Zaporoże, Lwów, Krzywy Róg, Mariupol, Łuhańsk
  • Łączna długość granic: 7 340 km
  • Najwyższy punkt: Howerla 2061 m n.p.m.
  • Najniższy punkt: Morze Czarne 0 m

Klimat [[[Ukraina|edytuj]]][]

Znaczna część Ukrainy jest położona w zakresie klimatu umiarkowanego kontynentalnego, natomiast południe (na przykład Krym) – morskiego. Obszar kraju znajduje się najczęściej pod wpływem polarnomorskich i polarnokontynentalnych mas powietrza. Bilans promieniowania jest tu dodatni i wynosi na północy 35 kcal/cm², a na południu 50 kcal/cm². Najbardziej charakterystyczną cechą klimatu Ukrainy jest jego wzrastający z zachodu na wschód kontynentalizm termiczny. W związku z tym roczne amplitudy temperatury powietrza wahają się od 25 °C we Lwowie do 30 °C w Starobielsku. Na terenie kraju przeważa również kontynentalny rozkład opadów z maksimum w ciepłym okresie roku. Roczna suma opadów maleje z północnego zachodu (600 mm) na południowy wschód (400 mm).

Gleby [[[Ukraina|edytuj]]][]

W północnej cześć kraju największy obszar zajmują gleby bielicoziemne. W lasach spotyka się szare gleby leśne. Na bagnach wykształciły się gleby bagienne i torfowo-bagienna. Dominującym typem gleb są czarnoziemne zajmujące ok. 60% kraju co stanowi blisko 40% światowych zasobów tego typu gleb. Występują one w strefie stepu i lasostepu. W północnej części lasostepu największą powierzchnię zajmują czarnoziemu ubogie w próchnicę (4-5%). Natomiast w południowej jego części rozwinęły się czarnoziemy o zawartości próchnicy 6-6,5%. Niską zawartością próchnicy charakteryzują się także czarnoziemy leżące w północnej części stepu (3-4%). Południową cześć Niziny Czarnomorskiej i Krymu zajęte są przez gleby ciemnokasztanowe. Na Nizinie Zakarpackiej dominującym typem są kwaśne gleby brunatne. W Górach Krymskich zaznacza się różnica w pokrywie glebowej związana z ekspozycją stoków – stoki północne pokryte są szarymi glebami leśnymi, a południowe czerwonoziemami. Obszary zasolone zajmują na Ukrainie 330 tys. ha. Najwięcej tego typu gleb występuje w autonomicznej republice Krymu oraz w obwodach: chersońskim, dniepropietrowskim i ługańskim.

Podział administracyjny [[[Ukraina|edytuj]]][]

Osobny artykuł: Podział administracyjny Ukrainy.

Map of Ukraine political simple city Kiew.png wołyńskirówieńskiżytomierskikijowskichmielnickitarnopolskiiwanofrankowskizakarpackiczerniowieckiwinnickiczerkaskikirowohradzkimikołajowskipołtawskiczernihowskisumskicharkowskidniepropietrowskiodeskichersońskizaporoskidonieckiKrymługańskiMorze Azowskie'Morze Czarne'Rosja'Białoruś'Polska'Rumunia'Mołdawialwowski••Kijów'SewastopolTerytorium Ukrainy w I rzędzie dzieli się na 24 obwody (odpowiednik województw, ukr. oблacть (IPA: oblast')) + 2 miasta wydzielone (Kijów i Sewastopol) oraz 1 republikę autonomiczną (Autonomiczną Republikę Krymu) posiadającą własną konstytucję i rząd. W II rzędzie Ukraina dzieli się na 492 rejony (odpowiednik powiatów, ukr. pайон (IPA: rajon)).

Dni świąteczne na Ukrainie [[[Ukraina|edytuj]]][]

  • 1 styczniaNowy Rok
  • 7 styczniaBoże Narodzenie (prawosławne oraz greckokatolickie)
  • 8 marcaMiędzynarodowy Dzień Kobiet
  • 1 maja (2) – Dni Międzynarodowego Święta Pracy
  • 9 majaDzień Zwycięstwa
  • 28 czerwca – Dzień Konstytucji Ukrainy
  • 24 sierpnia – Dzień Niepodległości Ukrainy


Demografia [[[Ukraina|edytuj]]][]

(2008)
Liczba ludności 45 994 287
Ludność wg wieku
0-14 lat 13,9% (chłopcy 3 277 905

dziewczęta 3 106 012)

15-64 lat 70% (mężczyźni 15 443 818

kobiety 16 767 931)

ponad 64 lata 16,1% (mężczyźni 2 489 235

kobiety 4 909 386)

Wiek (mediana)
W całej populacji 39,4 lat
Mężczyzn 36,1 lat
Kobiet 42,5 lat
Przyrost naturalny
Współczynnik urodzeń 9,55/1000 mieszkańców
Współczynnik zgonów 15,93 /1000 mieszkańców
Współczynnik migracji
Ludność według płci (mężczyzn/kobietę)
przy narodzeniu 1,06
poniżej 15 lat 1,06
15-64 lat 0,92
powyżej 64 lat 0,51
w całej populacji 0,86
Umieralność noworodków (śmiertelnych/1000 żywych)
W całej populacji 9,23
płci męskiej 11,48
płci żeńskiej 6,85
Oczekiwana długość życia
W całej populacji 68,6 lat
Mężczyzn 62,24 lat
Kobiet 74,24 lat
Rozrodczość 1,25 urodzin/kobietę
Współczynnik dorosłych z HIV/AIDS 1,4% (2003)
Liczba osób żyjących z HIV/AIDS 360 000 (2001)
Współczynnik dorosłych z HIV/AIDS 360 000 (2001)
Liczba zmarłych na HIV/AIDS 20 000 (2003)

Ludność miejska: 72%

Narodowości [[[Ukraina|edytuj]]][]

  • Ukraińcy – 77,8%
  • Rosjanie – 17,3%
  • Białorusini – 0,6%
  • Mołdawianie – 0,5%
  • Tatarzy Krymscy – 0,5%
  • Bułgarzy – 0,4%
  • Polacy – 0,3%
  • Żydzi – 0,2%
  • pozostali – 2,4%

PowiększHowerla, CzarnohoraPowiększJałtaPowiększKijów, Ministerstwo Spraw Zagranicznych78% mieszkańców deklaruje narodowość ukraińską. Jedynie 67% deklaruje, że posługuje się językiem ukraińskim, choć odsetek ten zwiększa się od momentu ogłoszenia niepodległości.

Język ukraiński zdecydowanie dominuje w życiu codziennym zachodniej części kraju, a na Ukrainie środkowej oraz w stołecznym Kijowie jest on używany równolegle wraz z rosyjskim. Z kolei wśród ludności Ukrainy wschodniej, południowej oraz Krymu wyraźnie przeważa rosyjski.

Ludność południowo-wschodniej Ukrainy pozostaje głęboko zrusyfikowana, dominuje wśród niej przeświadczenie, iż Ukraińcy i Rosjanie są częścią jednej wspólnoty cywilizacyjnej, a w interesie obu narodów leży ścisła współpraca. Mieszkańcy Ukrainy środkowej i – zwłaszcza – zachodniej podkreślają swoją odrębność kulturowo-cywilizacyjną od Rosjan. Silne są wśród nich tendencje proeuropejskie, ale także nacjonalistyczne.

Struktura wyznaniowa [[[Ukraina|edytuj]]][]

Osobne artykuły: Ukraiński Kościół Prawosławny, Ukraińska Cerkiew greckokatolicka, Kościół rzymskokatolicki na Ukrainie, Protestantyzm na Ukrainie.

50% deklaruje się jako wierzący, w tym[10]:

  • Ukraiński Kościół Prawosławny Patriarchatu Kijowskiego – 50,4%, głównie w środkowych regionach kraju
  • Ukraiński Kościół Prawosławny Patriarchatu Moskiewskiego – 26,1%, głównie na wschodzie kraju
  • Ukraińska Cerkiew greckokatolicka – 8%, niemal w całości na zachodzie kraju
  • Ukraiński Autokefaliczny Kościół Prawosławny – 7,2%
  • Kościół rzymskokatolicki – 2,2%
  • Judaizm – 0,6%
  • inne – 3,2%

Miasta [[[Ukraina|edytuj]]][]

Wykaz największych ukraińskich miast


Lp. Nazwa nazwa ukraińska liczba mieszkańców (2005)
1. Kijów Київ 2 660 401
2. Charków Харків 1 464 740
3. Dniepropetrowsk Дніпропетровськ 1 032 816
4. Odessa Одеса 1 007 131
5. Donieck Донецьк 999 975
6. Zaporoże Запоріжжя 799 348
7. Lwów Львів 733 728
8. Krzywy Róg Кривий Ріг 696 667
9. Mikołajów Миколаїв 509 011
10. Mariupol Маріуполь 482 440
11. Ługańsk Луганськ 452 789
12. Makiejewka Макіївка 375 992
13. Winnica Вінниця 360 241
14. Symferopol Сімферополь 341 599
15. Sewastopol Севастополь 340 353
16. Chersoń Херсон 319 278
17. Połtawa Полтава 309 960
18. Czernihów Чернігів 300 497
19. Czerkasy Черкаси 293 271
20. Sumy Суми 282 198
21. Gorłówka Горлівка 279 061
22. Żytomierz Житомир 277 875
23. Chmielnicki Хмельницький 255 902
24. Dnieprodzierżyńsk Дніпродзержинськ 249 530
25. Kirowohrad Кіровоград 248 367

Gospodarka [[[Ukraina|edytuj]]][]

Osobny artykuł: Gospodarka Ukrainy.

Ukraina była najważniejszą po Rosji republiką Związku Radzieckiego. Wartość produkcji Ukrainy czterokrotnie przewyższała produkcję następnej w kolejności republiki. Żyzne ukraińskie czarnoziemy dawały ponad 25% rolniczej produkcji Związku Radzieckiego. Stąd pochodziły też znaczące ilości mięsa, mleka, zboża i warzyw przeznaczone dla innych republik. Analogicznie, przemysł ciężki Ukrainy dostarczał wyposażenie i surowce do ośrodków przemysłowych i wydobywczych pozostałych republik. Aktualnie Ukraina zależna jest od importu energii, zwłaszcza gazu ziemnego.

Krótko po rozpadzie Związku Radzieckiego rząd Ukrainy uwolnił większość cen i ustanowił prawne zasady prywatyzacji, ale opór w kołach rządowych spowodował zaniechanie reform i doprowadził do pewnego uwstecznienia. W latach 1992-1999 produkcja spadła o 40% poniżej poziomu produkcji z 1991. Swobodna polityka monetarna doprowadziła pod koniec 1993 r. do hiperinflacji. Od wyboru na prezydenta w 1994 Leonid Kuczma wprowadził reformy gospodarcze, zaprowadził dyscyplinę finansową i starał się o zniesienie kontroli cen i handlu zagranicznego.

Kryzys finansowy w Rosji roku 1998, spowodował gwałtowny spadek eksportu oraz popytu krajowego, niwecząc tym samym nadzieje Ukrainy na przewidywany, po raz pierwszy od uzyskania niepodległości, wzrost gospodarczy. W 1999 produkcja nadal zmniejszała się nieznacznie. Rząd nie był też w stanie zmniejszyć olbrzymich zaległości w wypłatach pensji oraz rent i emerytur.

Ukraina jest największym – po Rosji – krajem europejskim (604 tys. km²). Blisko 46 milionów mieszkańców powoduje, iż jest to rynek o dużym potencjale. Od 2000 r. Ukraina jest w fazie dynamicznego wzrostu (5%-6% wzrostu PKB średniorocznie). W 2002 r. PKB wzrosło o 4,6%, w 2003 r. – o 8,5%.

5 lutego 2008 roku zakończyły się negocjacje o członkostwo tego państwa w WTO[11]. 16 maja 2008 roku Ukraina oficjalnie została członkiem WTO.

Słabe strony gospodarki ukraińskiej:

  • Wolne tempo prywatyzacji i wielu reform rynkowych,
  • Brak stabilności i przejrzystości ustawodawstwa,
  • Wysokie oprocentowanie kredytów konsumpcyjnych,
  • Niesprzyjający klimat inwestycyjny, o czym świadczy niski nadal poziom inwestycji zagranicznych (6,7 mld USD na 1 I 2004 r.),
  • Brak stabilności produkcji rolnej (wzrost o ok. 10% w 2001 r., 1,9% w 2002 r. i gwałtowny spadek o ponad 10% w 2003 r., spowodowany niskimi zbiorami zbóż).

Gospodarka ukraińska opiera się głównie na przemyśle metalurgicznym (ok. 23% produkcji przemysłowej), spożywczym (18%), maszynowym (ok. 12%) i wydobywczym (ok. 11%). Wpływy z eksportu surowców i nisko przetworzonych wyrobów metalowych dostarczają ok. 70% wpływów do budżetu.

Polska zajmuje 7. miejsce (ok. 3,5%) w eksporcie ukraińskim i 3. miejsce (ok. 3,2%) w imporcie.

Główni inwestorzy zagraniczni na Ukrainie to: Stany Zjednoczone, Cypr, Wielka Brytania, Holandia i Rosja.

Ogólna wartość bezpośrednich inwestycji zagranicznych – ok. 6,7 mld USD (dane na 1 I 2004 r.). Polska zainwestowała na Ukrainie ponad 153 mln. USD. Wartość ukraińskich inwestycji w Polsce z kolei przekroczyła 300 mln USD (Huta Częstochowa, FSO, Stocznia Gdańsk).

Ukraina jest uznawana przez Unię Europejską i Stany Zjednoczone za państwo o gospodarce rynkowej.[12]


Statystyki makroekonomiczne [[[Ukraina|edytuj]]][]

Dane statystyczne na rok 2007
struktura zatrudnienia rolnictwo 25%,

przemysł 20%, usługi 55%

- PKB
- wzrost PKB
- PKB per capita
320,1 mld USD

7,3% 6,900 USD (link) (przy zachowaniu parytetu siły nabywczej)

udział w strukturze PKB rolnictwa 9,1%,

przemysłu 32,3%, usług 58,7%

budżet dochody ok. 43,54 mld. USD

wydatki ok. 45,06 mld USD

inflacja 12,8%
dług publiczny 11,7% PKB
dług zewnętrzny 69,19 mld USD
rezerwy złota i dewizy 32,48 mld USD
siła robocza 21,58 miliona ludzi
ludność żyjąca poniżej ubóstwa 37,7% (2003)
bezrobocie 2,3% Duża liczba niezarejestrowanych bezrobotnych. MOP szacuje bezrobocie na 7% (2008)
inwestycje 26,3% PKB
Tempo wzrostu produkcji przemysłowej 6%
źródła energii paliwa kopalne: 52%,

energia wodna: 5,9%, energia atomowa: 42,1%

elektryczność (2006) – produkcja: 192,1 miliardów kWh

– konsumpcja: 181,9 miliardów kWh

ropa (2006) – produkcja: 90 400 bar/dzień

– konsumpcja: 286 600 bar/dzień

gaz ziemny (2006) – produkcja: 20,85 miliardów m³

– konsumpcja: 73,94 miliardów m³

eksport (najważniejsi partnerzy)

(2006)

Rosja: 21,4%

Turcja: 7,1% Włochy: 6,3% Stany Zjednoczone: 4,1%

import (najważniejsi partnerzy)

(2006)

Rosja: 28,3%

Niemcy: 11,7% Polska: 7,6% Chiny: 7% Turkmenistan: 5,7%

struktura użytkowania ziemi grunty orne 58%

użytki zielone 12% lasy 17% pozostałe 13%

  • Średnia płaca w marcu 2008 wynosiła równowartość ok. 344 USD (1702 hrn). Największe płace są w obwodach kijowskim, dniepropietrowskim i donieckim.
  • Wskaźnik produkcji przemysłowej spadł w 2008 roku o 3,1% i o -28,4% w pierwszych 9 miesiącach 2009 roku[13].
  • W 2008 roku realna zmiana PKB wyniosła +2,1%, ale wg danych za trzeci kwartał 2009 roku odnotowano spadek o 15,9%[13]
  • Niestabilny kurs hrywny. 5 listopada 2008 roku kurs USD/UAH wynosił 5,825, zaś 5 listopada 2009 roku 8,23 (wzrost o około 41%) [14]. Obserwowana jest również deprecjacja kursu hrywny wobec polskiego złotego. Między 6 listopada 2008 a 6 listopada 2009 roku złoty umocnił się względem hrywny o 29,03% [15].
  • Inflacja w 2008 roku (r/r) wyniosła 25,20% i była jedną z najwyższych na świecie (214 miejsce na 222 notowane państwa)[16]
  • W 2009 roku zanotowało załamanie w imporcie i eksporcie towarów i usług.[13]

Inflacja [[[Ukraina|edytuj]]][]

Inflacja w 2007 r. wyniosła 17%. Prognoza na 2008 r.:

  • 9,6% – według ustawy budżetowej na 2008 r.,
  • 13,8% – według Banku Światowego,
  • 14,8% – według Narodowego Banku Ukrainy[17].

W lipcu 2008 Bank Światowy skorygował prognozy wysokości wskaźnika inflacji do następujących wartości:

  • 2008 – 21,5%,
  • 2009 – 15,3%,
  • 2010 – 9,8%[18].

Inwestycje zagraniczne [[[Ukraina|edytuj]]][]

Struktura branżowa inwestycji zagranicznych na Ukrainie:

  • 49,8% – przemysł spożywczy, metalurgiczny, chemiczny i petrochemiczny,
  • 15% – handel,
  • 7,9% – finanse,
  • 7,9% – transport.

Rankingi i współpraca międzynarodowa [[[Ukraina|edytuj]]][]

Ukraina w rankingach międzynarodowych [[[Ukraina|edytuj]]][]

Osobny artykuł: Ukraina w rankingach międzynarodowych.

Członkostwo w organizacjach międzynarodowych [[[Ukraina|edytuj]]][]

Osobny artykuł: Członkostwo Ukrainy w organizacjach międzynarodowych.

Stosunki polsko-ukraińskie [[[Ukraina|edytuj]]][]

Polska była pierwszym krajem, który uznały niepodległość Ukrainy w dniu 2 grudnia 1991[19].

Dzisiejszy Lwów i Kijów to miasta bliźniacze Krakowa. Przed II wojną światową Lwów i Kraków były głównymi ośrodkami nauki i kultury w Polsce.

W 2006 roku rząd Rosji zakazał importu polskiego mięsa, niedługo potem Ukraina także przyjęła podobne kroki, co odebrane zostało w Polsce jako akt nieprzyjazny i wykonany na polecenie Moskwy.

Ważnym historycznym wydarzeniem będzie organizacja na Ukrainie (wraz z Polską) Mistrzostw Europy w piłce nożnej w 2012 roku. Będzie to pierwsza tych rozmiarów impreza sportowa zorganizowana we wschodniej części Europy.

Od stycznia 2009 między portem lotniczym w Pyrzowicach (Katowice) a portem lotniczym Kijów-Boryspol funkcjonuje tanie połączenie lotnicze linii Wizz Air. Znacznie ułatwia i przyspiesza (podróż pociągiem z Warszawy do Kijowa trwa niemal dobę) ono możliwość podróżowania pomiędzy Polską i Ukrainą. Najtańszy lot można wykonać już za około 70 złotych[20]. Regularne rejsy lotnicze z Warszawy do Kijowa realizowane są także przez ukraińską linię lotniczą AeroSvit

Advertisement